DEĞNEKLERİM

Yanımdan ayırmadığım

Zorunlu dostlarım, benim.

İçimin yarası

Yüzümün karası

Vücudumun yarısı

Sevgili değneklerim.

Bazen bir düşman gibi

Görünürler gözüme

Hüzünlü dolar içim

Ağlarım için için

Ve bir an düşünürüm

Onları yakmak için.

Ve sonra yine dostluğumu

Hemen ilan ederim.

Üzüntümü dağıtmak

Ve kendimi avutmak için

Gezip tozmak isterim.

“Haydi, benim dostlarım,

Beni gezdirin,” derim.

Mahmut Güzel ( Türkmenoğlu )

Yorum ekle

Your email address will not be published.